De eerste Klenkes Open vond plaats in 2002. Het idee van de toen nog driekoppige organisatieteam, Sönke Morgenstern, Salim Azmani en Norman Lang, bestond uit het organiseren van een groot amateur-toernooi voor Aken en de Euregio, zoals de omgeving van Aken wordt genoemd. Op dat moment was er nog geen wedstrijd in deze vorm en in deze orde van grote. Dus werd er besloten om de Akense stadskampioenschappen te organiseren op de baan van de Aachener Golf Club 1927 e.V.

Maar waarom Klenkes Open? Voor alle niet Akeners zal dit begrip als Latijn klinken en zeker ook jonge inwoners zullen niet allemaal weten waar dit woord vandaan komt. Hier is de verklaring: de stad Aken stond vroeger bekend om de productie van naalden. Deze naalden moesten echter vóór het vervoer gecontroleerd en verpakt worden. Het leek echter onmogelijk om dit fijne werk te laten doen door stevige mannenhanden. Dus werden de dames en deels ook de kinderen van Aken ingeschakeld. Ook zij hadden echter met hun breekbare vingers vaak problemen om de kleinen metalen staafjes één voor één op te pakken. In de loop der jaren werd er een methode ontwikkeld waarbij alleen de pink van beide handen werd gebruikt. Bij een blik in de fabriek zag men het grappige beeld van ontelbare vrouwen en kinderen die dagelijks urenlang alleen met de pinken de naalden sorteerden. Omdat het adjectief voor klein in Akens dialect “kleng” betekent, werd hiervan Klenkes afgeleid – dus de kleine vinger waarmee men zich vanaf dat moment wereldwijd als Akener kenbaar maakte en begroette.

Terug naar de Klenkes Open: mettertijd ontwikkelde het evenement zich tot een echt toernooi dat tot ver buiten de grenzen van Aken op interesse stuitte en grote belangstelling kreeg. Elk jaar komen er ruimschoots meer aanmeldingen binnen dan de 120 mogelijke deelnemers. En “cut” werd dus onvermijdelijk en deze daalde in de loop der jaren gestaag wat tekenend is voor de opwaartse ontwikkeling van het sportieve niveau. Dit wordt ook duidelijk onderstreept door een blik op de deelnemerslijst. Elk jaar kwamen er Duitse spelers van de nationale top en plushandicaps naar de Schurzelter Strasse.

Om naast de sportieve ambities ook het spelkarakter te behouden kunnen de spelers zich aanmelden als team en de begeerde teamprijs voor het beste, of het slechtste, team in de wacht slepen. ’s Avonds worden de winnaars gevierd met een bruisend feest dat een minstens zo grote bekendheid geniet als het toernooi zelf.